یاس کبود...

در کلامت سِحر بود و آن سخن عقلم ربود

در نگاهت شیوه ای کان مرا مجنون نمود

بر لبا نت انگبین لیک من سهمم نبود

سروِ بالا قامتت بر خم پشتم فزود

عطر زلف خرمنت در هوای خانه بود

پاسخم از عشق تو سردی یاس کبود

وای از چشمان من اشک بارد همچو رود

وین قلم کز دوریت شعر دلتنگی سرود

سنگ قلبت بی وفا از دل و جانم بسود

مهربانی کن به من گر نِه ای عاشق ، زِ جود ملاحت