لبخند گمشده ی بادبادک

دلم را به بادبادک خندانم خوش کرده بودم.

کودکانه در تپه ها میدویدم سرخوش مست از لبخند صورتک رنگی ام.

باد تندی وزید

ناگاه بادبادکم را از دستان ملتمس و عاشقم ربود.

او رها در دستان بی اراده ی باد

و من

سرگردان در فراسوی این کوههای سیاه و سرد